Castelo dos Mouros — Zamek Mauretański — to wznosząca się na szczycie wzgórza forteca z VIII–IX wieku, usytuowana na grzbiecie górskim Sintry, wzniesiona za panowania Umajjadów w celu strzeżenia zachodnich podejść do al-Ushbuny (arabskiej nazwy Lizbony). Jego 450-metrowe mury obronne biegną wąskim grzbietem górskim na wysokości około 450 metrów nad poziomem morza, z widokiem z jednej strony na Ocean Atlantycki, a z drugiej na Tag i równinę lizbońską.
Zamek poddał się bez walki Alfonsowi Henriquesowi, pierwszemu królowi Portugalii, w 1147 roku — wkrótce po chrześcijańskim zdobyciu Lizbony. W 1154 roku Alfons nadał przywilej trzydziestu osadnikom. Od XV wieku zamek stopniowo tracił znaczenie militarne; trzęsienie ziemi w Lizbonie w 1755 roku pozostawiło go częściowo zrujnowanym. W latach czterdziestych XIX wieku król Ferdynand II rozpoczął restaurację w duchu romantyzmu — konsolidując mury, odbudowując wieże, zalesiając teren — podczas gdy na sąsiednim szczycie budował Pałac Pena. Traktował zamek jako romantyczną ruinę, która miała być widoczna z Pena, a efektem jest przemyślane wizualne połączenie, które ukształtowało każdy późniejszy wizerunek Sintry.
UNESCO wpisało Zamek Mauretański wraz z Pena, Sintrą, Regaleira i otaczającymi górami jako Krajobraz Kulturowy Sintry w 1995 roku — był to pierwszy europejski krajobraz kulturowy wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa. Dziś zabytkiem zarządza Parques de Sintra – Monte da Lua S.A., państwowa spółka dziedzictwa kulturowego.